Sunday, May 16, 2010

Ништо посебно


Чудно ама баш и реално е како може за 5 минути, животот да ти се смени. Како може толку брзо да изгубиш некој толку драг, мил, топол човек, кој те израснал, кој ти ги кажувал и најпоучните и најглупите и на излажираните приказни и стории, колку само брзо да те заспие... кој те поддржувал во се што си правел, во се што си мислел дека ќе успееш, кој ти давал совети и критики, кој те бодрел во најтешки моменти, кој секогаш бил на твоја страна, макар и да не си во право... тој човек кој прв ти рекол:
- малце повеќе треба да внимаваш на текстурата! ...
човек кој те научил да танцуваш валцер, за еден ден “дечковците со тебе да сакаат да играат“, човекот кој ти викал дека си најубава на свет и внатрешно и надворешно, кој ти викал дека од сите внуки ти си му најпосебна бидејќи си прво дете во фамилија, дека за него си совршена, дека премногу те сака. Тешко е. И не ми е гајле, ама баш ич не ме боли дали некој ме гледа док плачам, ич не ми е гајле, кога он не е тука...
Можда не требаше вака да искочи... или требаше? Небитно...
Тоа е. Само едно не ми е јасно... зошто кога знаев дека набргу вакво нешто ќе се случи... зошто боли толку?

I'll never figure that out...

No comments:

Post a Comment